აღდგომამდე

აღდგომამდე

რაღაც ხომ უკვე შეიცვალა -
ჩემი თითები, ადრე რომ მინდორს
მაქმანებში ამინანქრებდნენ, უკვე შავია -
ფიქრის ლექებმა გამოჟონეს
თვალის მწვანე კაკლებიდან - წენგოებიდან.

დღეიდან მეტად დაბნელდება -
ძვლების სინუსებს ვეღარ შევცვლი,
ეს კარგად ვიცი,
როგორც ვიცი, ჩემი დობილი
უკვე აღარ მიმატოვებს -

ის შესვამს ჩემს კანს - მოტკბო კეფირს.
ჩვენი გველური მოქნილობა მიწის ზევით
ადამიანებს გააკვირვებდათ.

მე მათ წავართვი სიამოვნება -
ფიცრებს შორის ვერ დამინახონ,
როგორ ვილევი - როგორ ვიზრდები
თმის ძირიდან, ფრჩხილებიდან - კალციუმიდან.
როგორ ვიშლები.

მიწამ პირველად მიერთგულა
გამყინავად მუნჯია ჩემზე.
ვიკვებებით.

მე კი ჯერ უნდა შევიკუმშო,
რომ გავიზარდო კენკრის ეკლად,
სარეველად, ასკილის ბუჩქად.

მანამდე კი
წარსულისკენ გაშვერილი სუსტი ფარანი -
ჩემი კანიდან ფოსფორი ჟონავს.

და მებნევიან თქვენი სიტყვები -
მე მათ, ყველას დავიტოვებ, დავიმახსოვრებ.
ყინულად გავზრდი - არ გაიხრწნას.

და შევინახავ.
უტალახო შიშველი ძვლების დასაფარად
აღდგომამდე,
როცა ღმერთიც შეიცვლება.

(„მეტალის პეპელა“, 2007, გვ. 162-163)

ჩემი გვერდი:   / darejan.sumbadze